حضرت مولانا را معلوم است كه امير المؤمنين على رضى اللّه عنه دههء عاشورا را با مصطفى موافقت كرده بوذ و در آن شبها رسول هيچ نمىخورد ؛ مصطفى درو نظر كرد ؛ اثر ضعف ديذ ؛ فرموذه لست كاحدكم آيت آمذ كه قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ * ؛ فرق اين قدرست كه يُوحى إِلَيَّ * ( 18 / 111 ؛ 34 / 50 ) شعر « 6 » ( رمل ) تو بتن حيوان به جانى از مَلَك * تا روى هم بر زمين و هم بر فلك تا به ظاهر مِثلُكُم باشذ بشر * با دلِ يُوحَى إلَيْهِ ديذه‌ور « 1 » نبى را وحى بوذ بجبرئيل وهم وحى القلب بوذ ؛ ولى را نيز همين بوذ لا يسعنى فيه نبىّ مرسل و لا ملك مقرّب ، الحقّ ينطق على لسان عمر « 11 » و شما را اين روى ننموذه است و بذو كه روى نموذه است ، عالميان را روى بسوى او كرده‌اند و اين رباعى را فرموذ شعر ( رباعى ) اى گرسنهء وصلِ تو سيرانِ جهان * ترسان ز فراقِ تو دليرانِ جهان با چشمِ تو آهوان چه دارند بدست * اى چشمِ تو پاىِ بندِ شيرانِ جهان

--> ( 6 ) شعر K : - ZB ( 11 ) عمر ZK : على B ( 1 ) [ سطر 7 - 8 ] تو . . . ديذه‌ور : NM ، ج 2 ، ص 460 / 3776 - 3777 ؛ AM ، ص 189 / 28 .